خدايم !

دستهايت هميشه مرهم اين دل زخمي بوده ،

و شانه هايت امن ترين محل براي گشوده شدن بغض هاي كهنه،

و آغوشت بهترين مأمن براي رسيدن به معناي واقعي آرامش.

خدايا !

دوستت دارم !...براي اثبات بندگيم بگو تا چه كنم ؟...باورم داري ؟

خالق هميشه جاويدم !

محتاج توام و اين را با غرور فرياد ميزنم تا همه بدانند كه

هميشه و هميشه و هميشه نيازمند كمكت هستم.

با تمام بندگيم برايت به خاك سجود مي افتم و در هر سجده هزاران هزار بار

مي گويم :

خالق هميشه محبوبم دوستت دارم

و هميشه و همه جا حضور مهربان وگرمت را كنارم، نزديك تر از رگ گردن حس ميكنم.

خالقم ! اي مهربان آسماني من !

هرگز تنهايم مگذار كه نبود تو مهر پاياني است بر زندگي اين بنده كوچك تو !

هميشه با من باش...هميشه !

پروردگارم !

آغوش بگشا...بنده ات سوي تو بال پرواز گشوده...

آغوش مهربانت را بگشاي تا دمي در آن بياسايم.