و اشک خود را نثار گونه های خشک او می کرد

کاش واژه عشق آنقدر با لبها آشنا بود

 که برای بیانش به شهامت نیازی نبود

کاش دلها آنقدر خالص بود

که دعاها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شد

کاش شمع حقیقت محبت را در تقوای بال پر سوز پروانه می دید

و او را باور می کرد

کاش مهتاب با کوچه های شب آشنا بود و احساس غریبی نمی کرد

کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرف سکوت را نمی شکست

کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ آن به دست خزان سپرده نمی شد

و بلاخره کاش: مرگ معنی عشق را می فهمید